Do zakażeń prawdopodobnie dochodziło głównie przez picie soku z palmy daktylowej zanieczyszczonego odchodami nietoperzy lub ich śliną. 2007: luty – maj, dystrykt Nadia, Indie: do 50 podejrzanych przypadków, z 3–5 ofiarami śmiertelnymi. Miejsce ogniska choroby graniczy z dystryktem Kushtia w Bangladeszu, gdzie w marcu i kwietniu 2007 r. wystąpiło osiem przypadków zapalenia mózgu wywołanego wirusem Nipah z pięcioma ofiarami śmiertelnymi. Było to poprzedzone wybuchem epidemii w Thakurgaon w styczniu i lutym, który dotknął siedem osób i skutkował trzema zgonami. Wszystkie trzy epidemie wykazały dowody na przenoszenie się z osoby na osobę. 2008: luty – marzec, dystrykty Manikganj i Rajbari, Bangladesz: dziewięć przypadków z ośmioma ofiarami śmiertelnymi. 2010: styczeń, okręg Bhanga, Faridpur, Bangladesz: Osiem przypadków z siedmioma ofiarami śmiertelnymi. W marcu zmarł jeden lekarz ze szpitala Faridpur Medical College Hospital opiekujący się osobami z potwierdzonymi przypadkami Nipah. 2011: luty, Hatibandha, Lalmonirhat, Bangladesz. Zgony 21 uczniów z powodu zakażenia wirusem Nipah odnotowano 4 lutego 2011. IEDCR potwierdził, że infekcja była spowodowana tym wirusem. 2018: maj. Potwierdzono, że przyczyną śmierci siedemnastu osób w Perambra niedaleko Kozhikoge w Kerali w Indiach był wirus Nipah.