Były to bardzo trudne lata w jego życiu, ale Piotr Siergijewicz nie zrezygnował z malarstwa. Jak sam pisze w swojej autobiografii: ”Tyle (…) znosiłem trudów o chłodzie i głodzie, szedłem na przekór szukając własnej drogi”. Jego samozaparcie dało rezultaty, gdyż został przyjęty do Wileńskiego Towarzystwa Niezależnych Artystów Malarzy, i w latach 1932–39 jego prace były eksponowane w organizowanych przez to towarzystwo wystawach.

W roku 1938 zwiedził Rzym, Florencję, Wenecję i Wiedeń. W okresie II wojny światowej przebywał w rodzinnej wsi, gdzie jak pisał „Przeżyłem wielka tragedię narodową.(…) Niemcy bezlitośnie zabijali niewinnych ludzi , (…) paląc żywcem (…)- 75 osób z naszej wsi w różnym wieku, w tym dzieci”}. Po zakończeniu wojny zamieszkał na stałe w Wilnie, ożenił się z Polką Stanisławą z domu Kadziewicz. W latach 1944–1945 pracował w Muzeum Białoruskim im. Iwana Łuckiewicza aż do jego rozwiązania. W latach 1946–51 był zatrudniony w Państwowym Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, na stanowisku wykładowcy w katedrze rysunku. W roku 1946 został członkiem Związku Artystów Plastyków Litewskiej SRR.