76 mm armata przeciwlotnicza wz. 1914/15 Lendera (8-K) () – rosyjskie, następnie radzieckie działo przeciwlotnicze, z okresu I wojny światowej i okresu międzywojennego, używane także podczas II wojny światowej. Pierwszą wersją była małoseryjna armata wz. 1914. Stosowana była także jako armata morska.
Historia Pomysłodawcą skonstruowania specjalnej armaty przeciwlotniczej na podwoziu samochodowym na bazie rosyjskiej armaty polowej wz. 1902 był w 1912 roku sztabskapitan gwardii Wasilij Tarnowski, lecz wówczas jego idea nie zyskała zainteresowania Głównego Zarządu Artyleryjskiego (GAU). Projekt swój przekazał następnie do rozwoju Zakładom Putiłowskim w Petersburgu. W lipcu 1913 roku prace nad armatą przeciwlotniczą na podwoziu samochodu podjął tam inż. Franz Lender we współpracy z Tarnowskim. W przeddzień I wojny światowej, w czerwcu 1914 roku GAU zamówił partię próbną 12 armat. Pierwsze cztery działa ukończono w lutym 1915 roku, po czym w marcu poddano je próbom poligonowym i sformowano z nich baterię. Montowano je na 5-tonowych podwoziach ciężarówek Russo-Bałt. Armata otrzymała oznaczenie wzoru 1914 (), a znana była jako armata Lendera. Spotykano też w dokumentach nazwę armaty Tarnowskiego-Lendera.