Ugrupowanie wojsk Na wschód i południowy wschód od grupy gen. Franciszka Krajowskiego pozycje obronne obsadzała 13 Dywizja Piechoty, dalej na południe 12 Dywizja Piechoty broniła odcinka od magistrali kolejowej Krasne–Zborów–Tarnopol po ujście Gniewnej do Seretu. Prawe skrzydło obsadziły dywizje Armii Czynnej URL gen. Pawlenki.
Sowiecka 14 Armia na tym odcinku ugrupowała się następująco: na północy przeciw polskiej 13 Dywizji Piechoty operowała „Swodna” DS i 8 Dywizja Kawalerii Czerwonych Kozaków, na kierunku tarnopolskim rozmieszczona została najsilniejsza dywizja 14 A – 60 Dywizja Strzelców, a na południe od niej, naprzeciwko Armii Ukraińskiej, działała 41 Dywizja Strzelców.
Obrona na Serecie Nim jednostki polskie i ukraińskie zdołały zorganizować obronę nad Seretem, nieprzyjaciel obsadził Tarnopol i sforsował rzekę pod Petrykowem i Mikulińcami.
Pod Petrykowem przeciwnika szybko odrzucono, ale pod Mikulińcami nieprzyjacielowi udało się poszerzyć przyczółek po Nastasów i Ludwikówkę. Zagrożona oskrzydleniem grupa pułkownika Wacława Pażusia cofnęła się spod Janowa. W tej sytuacji obie strony zdecydowały się na rozstrzygniecie w sposób zaczepny.