Statek miał około 1 m wysokości na śródokręciu i zanurzenie 50 cm.
Konstrukcja łodzi Konstrukcja statku przypomina inne statki Wikingów. Dziób i rufa były zakrzywione i zostały wyrzeźbione ze schodkową wewnętrzną powierzchnią, która zapewniała podłoże dla desek kadłuba. Składały się one częściowo z drewna dębowego i miały grubość 2–2,5 cm. Jeden pas był znacznie grubszy i węższy niż pozostałe. Dalej boki statku zostały wzmocnione długimi, solidnymi drewnianymi listwami przymocowanymi do wewnętrznej powierzchni górnej krawędzi pasa.
Żebra, które były odpowiedzialne za poprzeczne usztywnienie statku, były mocowane do desek za pomocą kołków wykonanych z twardszego drewna. Żebra były rozstawione w odległości większej niż 90 cm, tak aby wioślarze siedzący na łokciach nad żebrami mieli dużo miejsca do pracy przy wiosłach.
Ponieważ drewno ze statku zgniło, nie było możliwe datowanie statku za pomocą dendrochronologii, która jest standardową metodą datowania znalezisk archeologicznych na statkach. Na podstawie znalezionych podczas badań archeologicznych nagrobków pochodzących z pierwszej połowy X wieku pochówek datowany jest na pierwszą połowę X wieku.