Marek Jerzy Bogucki (ur. 29 listopada 1949 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy, menedżer i inżynier, działacz partyjny, w latach 1988–1991 podsekretarz stanu w Urzędzie Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń, w latach 1990–1991 prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.
Życiorys Syn Zygmunta i Jadwigi. W 1973 ukończył studia z mechaniki precyzyjnej na Politechnice Warszawskiej, w latach 1983–1986 kształcił się także na Akademii Dyplomatycznej w Moskwie. Uzyskał stopień naukowy doktora, od 1973 do 1976 był asystentem i starszym asystentem w Instytucie Przyrządów Precyzyjnych na macierzystej uczelni.
Od 1965 należał do Związku Młodzieży Socjalistycznej, kierował jego strukturami na PW. W latach 1967–1981 działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich i Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej, m.in. od 1973 do 1977 zasiadał w zarządzie głównym pierwszej z organizacji. W 1971 wstąpił do PZPR, był m.in. sekretarzem ds. propagandy w KZ na Politechnice Warszawskiej oraz I sekretarzem KZ przy resorcie nauki. Od 1976 do 1991 zatrudniony w administracji państwowej, początkowo w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.