Zwyciężył w rzucie dyskiem (przed George’em Puce’em z Kanady i swym kolegą z reprezentacji Nowej Zelandii Robinem Taitem) oraz zdobył srebrny medal w pchnięciu kulą (za Dave’em Steenem z Kanady, a przed Puce’em) na igrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1966 w Kingston. Zajął 11. miejsce w pchnięciu kulą na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku. Zwyciężył w tej konkurencji na Igrzyskach Konferencji Pacyfiku w 1969 w Tokio.
Zdobył srebrny medal w rzucie dyskiem (za Puce’em, a przed Billem Tancredem z Anglii) i brązowy medal w pchnięciu kulą (za Steenem i Jeffem Teale’em z Anglii) na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970 w Edynburgu. Zajął 14. miejsce w rzucie dyskiem i odpadł w kwalifikacjach pchnięcia kulą na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium.
Mills zdobył 25 tytułów mistrza Nowej Zelandii (14 w pchnięciu kulą i 11 w rzucie dyskiem): pchnięcie kulą – 1954/1955, od 1956/1957 do 1961/1962, od 1964/1965 do 1969/1970i 1971/1972 rzut dyskiem: – 1954/1955, od 1956/1957 do 1961/1962, 1965/1966, 1966/1967, 1970/1971 i 1971/1972
Zdobył również mistrzostwo Wielkiej Brytanii (AAA) w rzucie dyskiem w 1971 i wicemistrzostwo w tej konkurencji w 1958 oraz mistrzostwo w pchnięciu kulą w 1970 i 1971.