Na przełomie lat 80–90. OCP organizowało demonstracje, podczas których domagano się proklamowanie niezależności Tatarstanu od Rosji. Jedyna demonstracja, która nie miała pokojowego charakteru, mała miejsce 15 października 1992, kiedy doszło do starcia z kontrmanifestacją rosyjskich nacjonalistów.
W kolejnych latach, w wyniku asertywnej wobec Moskwy polityki prezydenta Tatarstanu Mintimera Szajmijewa, OCP utraciło charakter jedynego obrońcy tatarskiej tożsamości. Przyznanie Tatarstanowi przez Moskwę szeregu koncesji w dziedzinie gospodarki sprawiły, że postulaty OCP straciły aktualność. W efekcie, wraz ze wzrostem popularności Szajmijewa, znaczenie OCP wśród mieszkańców republiki spadało.
W późniejszych latach aktywność OCP osłabła. Większość członków podczas ostatnich demonstracji stanowili emeryci. Wyjątkiem jest jedynie obchodzony w październiku Dzień Pamięci (Xäter Köne) upamiętniający upadek Kazania. Wydarzenie, któremu towarzyszy muzyka ludowa oraz rockowa, gromadzi wielu uczestników w różnym wieku z poszczególnych części Idel-Uralu.
W niektórych częściach Rosji, lokalne oddziały OCP współpracuje z miejscowymi władzami, skupiając się głównie na działalności kulturalnej diaspory.