Samoloty napędzane były przez dwa silniki turboodrzutowe Westinghouse J34-WE-22 generujące ciąg 15 kN każdy. Zamontowane były w gondolach umiejscowionych w dolnej części kadłuba, poniżej skrzydeł. Uzbrojenie F3D składało się z czterech 20-milimetrowych działek zamontowanych w dolnej części nosa. Jednostka ognia wynosiła 200 naboi na działo. Wewnętrzna pojemność paliwa wynosiła 5100 litrów. Pod każdym skrzydłem można było podwiesić zewnętrzny zbiornik o pojemności 570 litrów lub 450-kilogramową bombę lotniczą.
Pilot i operator radaru siedzieli obok siebie. Dostępne wówczas fotele wyrzucane nie były w stanie bezpiecznie katapultować pilota przy takim układzie foteli, przez co zastosowano nietypowy mechanizm ewakuacji z maszyny. Pociągnięcie dźwigni powodowało odstrzelenie osłony znajdującej się w specjalnej „rynnie” w kadłubie między silnikami. Każdy członek załogi obracał się na siedzeniu, chwytał za drążek za siedzeniem, wyważał kopnięciem drzwi ewakuacyjne z kokpitu i wyskakiwał na spadochronie przez właśnie tę rynnę.