W Sejmie I kadencji uzyskał reelekcję w okręgu nr 47 (Rzeszów). W nowej kadencji pracował w komisjach: rolnej i do walki z drożyzną oraz został wybrany do Sądu Honorowego. Od 1 grudnia 1920 był wiceprezesem klubu poselskiego PSL „Piast”.

14 grudnia 1923 znalazł się w gronie 14 posłów, którzy odeszli z Klubu Parlamentarnego PSL „Piast”. Doprowadziło to w konsekwencji do upadku koalicyjnego rządu Wincentego Witosa. Przez kilka miesięcy należał do Polskiego Związku Ludowców, od maja 1924 - do Związku Chłopskiego, w którym był prezesem Tymczasowego Zarządu, zaś od 7 lutego 1925 - prezesem Zarządu Głównego. Od 3 marca 1926 był wiceprezesem ZG Stronnictwa Chłopskiego, a od 1927 - prezesem Zarządu Okręgowego SCh w Krakowie. W latach 1929–1931 był wiceprezesem Rady Naczelnej tej partii. Wydawał jej organ Sprawa Chłopska. W 1928 został ponownie wybrany do Sejmu z okręgu rzeszowskiego. Wybrano go też do Senatu w okręgu lwowskim, ale zrzekł się mandatu. W Sejmie III kadencji kierował komisją reform rolnych i był wiceprezesem klubu SCh. Po zjednoczeniu ruchu ludowego pełnił funkcje członka Rady Naczelnej, Zarządu Okręgowego i prezesa Zarządu Powiatowego SL w Rzeszowie.