thumb|Józef Brandt, Bitwa pod Wiedniem thumb|Pomnik Kozaka w Türkenschanzpark w Wiedniu thumb|Pomnik Kozaków na wzgórzu Leopoldsberg w Wiedniu Udział Kozaków w odsieczy wiedeńskiej w 1683 i związanych z nią kampaniach na Podolu i w Mołdawii podczas wojny polsko-tureckiej (1683–1699).
Historia Król Jan III Sobieski na odsiecz wiedeńską zamierzał zaciągnąć kilkanaście pułków kozackich, do których finansowania zobowiązał się także nuncjusz apostolski w Polsce Opizio Pallavicini. W marcu 1683 wypłacono ze skarbu Sobieskiego żołd dla zaciągniętych 130 Kozaków pod komendą Potarenki, a w maju podjęto uchwałę o utworzeniu trzech pułków kozackich pod wodzą Semena Korsuńca, Jakuba Worony i Kaliny, których łączna liczebność miała wynieść 1200 żołnierzy. Komisarzem wojska zaporoskiego został kasztelan lubaczowski Stanisław Zygmunt Druszkiewicz a za samą mobilizację odpowiadał pułkownik Jakub Mężyński. Późny okres zaciągu oraz działalność Turcji podkreślającej niewypłacalność Rzeczypospolitej (Sobieski wypłacił z własnej kieszeni ponad 95 tysięcy złotych polskich), doprowadziły do miernych rezultatów tego zaciągu. Kozacy stawili się w Krakowie, który wyznaczono na miejsce koncentracji wojsk przed bitwą we wrześniu, to jest miesiąc po wymarszu armii koronnej.