W 1932 roku zaczęła wykładać śpiew i interpretację na École normale de musique de Paris, w tym samym czasie poznała także przyszłego drugiego męża, Tadeusza Jackowskiego, z którym miała dwóch synów: Antoniego i Tadeusza. Dwa lata później nawiązała współpracę z Poulencem, czego efektem były m.in. Huit chansons polonaises: zbiór pieśni polskich dobranych przez śpiewaczkę, a sharmonizowanych przez Poulenca. Artyści prezentowali je podczas wspólnej trasy koncertowej w Afryce północnej.
Do Polski powróciła w 1938 roku i zamieszkała w Częstochowie. Wojnę spędziła w Olsztynie, gdzie posługiwała się nazwiskiem panieńskim. Po wojnie zorganizowała szkołę muzyczną w Częstochowie, w której także uczyła. W 1949 roku przeprowadziła się do Krakowa, gdzie utrzymywała się z nauki śpiewu. Od 1957 roku wykładała na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Należała do sekcji literackiej Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych.