Inglis już wcześniej była zaangażowana w radykalną działalność polityczną, organizując wykłady dla Emmy Goldman, innych anarchistów i IWW, zbierając poparcie dla kwestii pracownicznych i swobód obywatelskich, a także pomagając, a nawet wpłacając kaucję za osoby łamiące prawo poborowe i więźniów politycznych z czasów I wojny światowej. Jej rodzina zredukowała jej finanse do skromnego stypendium, aby nie roztrwoniła spadku na radykalne cele, do czego była skłonna.
Inglis znała się z Jo i Sophie Labadie i wiedziała o ich darowiźnie dla Biblioteki. Po pierwszym spotkaniu z kolekcją górę wziął jej wrodzony instynkt organizatorski i została, by "uporządkować" materiały i wprowadzić trochę ładu do chaosu. Ta decyzja zmieniła jej życie, gdyż pozostała w opiece nad kolekcją przez ponad 20 lat, stając się jej nieoficjalną kuratorką. Inglis poświęciła swój czas, pracując bez jakiegokolwiek wynagrodzenia, z wyjątkiem jednego krótkiego okresu, kiedy otrzymała niewielkie stypendium.