Weber był zdecydowanym krytykiem cenzury i ignorancji, a także płodnym autorem listów, a obszerna korespondencja, którą prowadził przez 40 lat swojej kadencji, sprawiła, że kolekcja stale się powiększała.
W 1964 szef biblioteki uniwersyteckiej, Frederick H. Wagman, zainspirowany pracą Ralpha Ellswortha na Uniwersytecie Iowa, polecił Weberowi, by zaczął zbierać materiały dotyczące zarówno prawicy, jak i lewicy, więc biblioteka trafiła na listy mailingowe niektórych organizacji białych supremacjonistów i ultrakonserwatystów. Weber zaczął poszerzać tematykę kolekcji, aby odzwierciedlić zmieniające się czasy i ruchy. Jego pomysłowość i znajomości zarówno w bibliotece, jak i poza nią, pomogły w sprowadzeniu materiałów, których nie gromadziło wówczas wiele innych instytucji: broszur i plakatów z ruchów studenckich, gejowskich, praw obywatelskich, antywojennych, ruchów wyzwolenia czarnych, meksykanów i kobiet, a także podziemnych gazet, ulotek, przypinek politycznych i innych rzadkości. Dopiero w połowie lat 70. XX wieku kolekcja Labadiego otrzymała wreszcie budżet książkowy. Weber po raz pierwszy w historii kolekcji mógł dokonywać legalnych zakupów.