Wyjątkowy geologiczny charakter obszaru przyciągał tu geologów od XVIII w. i region stał się jednym z najważniejszych geologicznych stanowisk badawczych. Geneza nasunięcie Glarus doczekała się wielu teorii.
Pierwszym badaczem nasunięcia był szwajcarski uczony i polityk Hans Conrad Escher von der Linth (1767–1823), który w 1897 roku zwrócił uwagę na specyficzne ułożenie skał w Alpch Glarneńskich – wbrew ówcześnie przyjętej teorii, że wapienie mezozoiczne leżą nad skałami Grupy Verrucano. Jego obserwacjom zaprzeczał niemiecki geolog Leopold von Buch (1774–1853).
Syn von der Lintha, geolog Arnold Escher von der Linth (1807–1872) potwierdził młodszy wiek niżej położonych skał i w połowie XIX w. pisał o „kolosalnym nasunięciu”. Jego obserwacje potwierdził brytyjski geolog Roderick Murchison (1792–1871). Jednak sam Escher von der Linth zaczął wątpić w swoje tłumaczenia, wysuwając teorię podwójnego fałdowania, która pogwałcała prawa geometrii i mechaniki. Zwolennikiem tej teorii był m.in. student von der Lintha Albert Heim (1849–1937), któremu udało się przekonać do niej ówczesnych geologów.