Dowództwo ośrodka objął mjr br. panc. Karol Krzyżanowski. Jeszcze nie sformowany ośrodek 5 września 1939 otrzymał rozkaz opuszczenia Warszawy i przemarszu do Lublina. Z nadwyżek 3 batalionu pancernego i tworzącego się ośrodka wyodrębniono kompanię kilkudziesięciu żołnierzy pod dowództwem kpt. br. panc. Antoniego Henryka Krzyżanowskiego, do obrony mostów w Warszawie. Kompania ta dała początek, batalionowi ochrony mostów. Adiutantem batalionu był por. br. panc. Konrad Piotr Siekierski.
Działania OZBPanc. nr 1 Niezwłocznie 5 września kompania kapitana Krzyżanowskiego objęła obronę mostów w Warszawie na Wiśle. Do kompanii, a następnie batalionu obrony mostów, sukcesywnie włączano wszystkich żołnierzy broni pancernej z ewakuowanych grup z zachodu i północy kraju, a także z formacji przebijających się do Warszawy. Do batalionu przydzielono wzmocnienie w postaci saperów, armat ppanc. i broni maszynowej. Batalion stał się też stacją zborną żołnierzy broni pancernych. Pod koniec września osiągnął stan 318 żołnierzy. Chronił mosty: kolejowy koło Cytadeli, Kierbedzia, Poniatowskiego i Średnicowy oraz zaporę przeciwminową w górze rzeki. Ponadto żołnierze prowadzili patrole wzdłuż rzeki kontrolowali ruch na mostach i chronili przed dywersantami.