Prace przebiegały w kilku fazach w XIX i XX wieku na terenach kantonów Vaud, Fryburg, Neuchâtel, Solura i Berno.
Historia W latach 1831 i 1832 miały miejsce dwa wielkie wylewy rzeki Aare, które spustoszyły okolice Nidau. Już w następnym roku (1833) na prośbę komitetu obywatelskiego z Nidau, działającego pod kierunkiem miejscowego lekarza Johanna R. Schneidera władze kantonu Berno zleciły Janowi P. Lelewelowi, wówczas dyrektorowi kantonalnego Biura Technicznego, opracowanie projektu regulacji stosunków wodnych i osuszenia podmokłych terenów regionu Seelandu. Przy pomocy kilku polskich pomocników Lelewel rozpoczął w maju 1834 r. rozległe badania terenowe i pomiary, których wynikiem był projekt opatrzony 18 planami i uzupełniony szacunkowym kosztorysem inwestycji. Już 19 października 1834 r. przedstawiciele 60 gmin z czterech zainteresowanych kantonów ocenili i przyjęli przedstawione planyZieliński Jan: Nasza Szwajcaria. Przewodnik śladami Polaków, Warszawa 1999, s. 24-25. Zanim jednak doszło do powołania stosownego towarzystwa akcyjnego, swe plany (w wielu punktach zbieżne z propozycjami Lelewela) przedłożył główny inżynier Gryzonii, Richard La Nicca i w końcu to on w 1840 r. objął kierownictwo projektu.