Dywizje górskie Wehrmachtu () – niemieckie dywizje z okresu II wojny światowej. Były to związki taktyczne piechoty, wyszkolone i wyekwipowane do działań w terenie górskim.
Historia Początki niemieckich wojsk górskich sięgają przełomu 1914 i 1915 r., gdy powołane wówczas bataliony narciarskie okazały się niewystarczające. Po przystąpieniu 23 maja 1915 r. Włoch do wojny pośpiesznie sformowano Deutsches Alpenkorps, który brał czynny udział w walkach we Włoszech, Serbii i Rumunii a także we Francji.
Po przegranej wojnie traktat wersalski ograniczył liczebność niemieckiej Reichswehry do 100 000 żołnierzy. Jednostki górskie zostały rozwiązane, jednak zachowany został ich rdzeń. W 7 (Bawarskiej) Dywizji Piechoty zachował się jeden batalion górski (III batalion, 19 pułku piechoty w Monachium) oraz oddział saperów i dwie baterie artylerii górskiej. Ponadto do walki w górach przygotowywano wybrane bataliony z pięciu pułków piechoty (I bat. 2. p.p. Ortelsburg, II bat. 4 p.pp. Kolberg, II bat. 7. p.p. Hirschberg, I bat. 10 p.p. Drezno i III bat. 17 p.p. Goslar).