Bezpośrednim powodem było wykonanie przez zespół zaimprowizowanego wulgarnego punkrockowego coveru komunistycznej piosenki, zawierającej zmodyfikowany tekst „Brižit Bardo bere čičke; vidi joj se pola pičke” („Brigitte Bardot zbiera osty; wystaje jej pół cipki”).
Zespół oparł swój występ na melodyjnym punk rocku i publicznym wizerunku, opartym o energiczne występy na żywo z ciągłymi skokami i wirowaniem na scenie, co miało również silny wpływ na tłumy młodych ludzi. Będąc jedną z pierwszych grup w kraju o takim brzmieniu i stylu prezentowania się na scenie, wzbudzili zainteresowanie mediów jeszcze przed wydaniem jakiegokolwiek materiału. Nebojša Čonkić często wykorzystywał te występy w mediach do autopromocji, wygłaszając wymowne stwierdzenia, takie jak: „Jesteśmy pierwszą ważną rzeczą, która przytrafiła się jugosłowiańskiemu rockowi od czasów Ivo Robicia i Marko Novoselicia”. Celowo zabiegał także o kontrowersje związane z wywiadami, przykładowo poprzez nazywanie swojej grupy „pierwszym ortodoksyjnym zespołem punkowym”, co było sprzeczne z polityką rządzącego Związku Komunistów Jugosławii (SKJ), promującego w jugosłowiańskim społeczeństwie ateizm.