Nefici, mimo spajającej ich wiary, praktyk religijnych oraz tradycji, nigdy nie stanowili jednolitej grupy ludności. Zapisy obecne w Księdze Mormona wskazują na długie i liczne okresy odstępstw, podczas których znaczne grupy nefickie miały się łączyć z Lamanitami. Z drugiej strony inne ustępy mormońskiej świętej księgi jednocześnie zdają się wskazywać na zauważalne różnice w wyglądzie między tymi rywalizującymi ze sobą grupami. W sensie politycznym neficka jedność miała być utrzymywana, chociażby poprzez zdominowanie elity władzy przez potomków Nefiego. Ostatni dowódca armii nefickich, Mormon, również miał się legitymować takim właśnie rodowodem.
Nefici mieli być także ludem, od którego pochodzi większość zapisów skompilowanych i spisanych na złotych płytach, zgodnie z mormońską doktryną materiale źródłowym samej Księgi Mormona. Ostatecznej zagładzie mieli oni ulec pod koniec IV wieku, po okresie niezwykle nasilonych walk z Lamanitami, zwłaszcza po decydującej bitwie na wzgórzu Kumorah.
Istnienie Nefitów nie znalazło potwierdzenia w źródłach zewnętrznych.