W maju 1917 roku został skierowany do szkoły chorążych Frontu Zachodniego w Pskowie. Po ukończeniu we wrześniu 1917 roku szkoły, został skierowany 12 pułku zapasowego w Karaczewie, gdzie pełnił obowiązki dowódcy kompanii.
Po rewolucji październikowej został mianowany komendantem miasta Karaczew i dowódcą rewolucyjnych oddziałów wojskowych w mieście.
W styczniu 1918 roku został szefem sztabu oddziałów rewolucyjnych w Briańsku. Od marca 1918 roku wraz z oddziałami rewolucyjnymi przebywał w Samarze, gdzie organizowano wysyłkę żywności z Powołża do Piotrogrodu. Po rozpoczęciu walk przeciwko wojskom rewolucyjnym przez Korpus Czechosłowacki, brał udział w okresie maj-czerwiec 1918 roku w obronie miasta Samara, jako dowódca baterii. Zachorował tam na tyfus.
Po wyzdrowieniu w styczniu 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji. Początkowo był komisarzem wojskowym sztabu Armii Żywnościowej i Rekwizycyjnej Ludowego Komisariatu Żywności RFSRR. W sierpniu 1919 roku został dowódcą 19 Samodzielnej Brygady Wojsk Wewnętrznych w Penzie. Dowodził tą brygadą w czasie walk z kontrrewolucyjnymi oddziałami w guberni penzeńskiej i tambowskiej, uczestniczył w tłumieniu powstania w Bugulmie i bunty 9 Dywizji Kawalerii Armii Czerwonej A. Sapożkowa.