Następnie zajmował się warunkami stratygraficznymi w Alpach Środkowych i Alpach Wschodnich. Badał m.in. nasunięcie Glarus – nasunięcie w Alpach Glarneńskich, na które w 1897 roku zwrócił uwagę jego ojciec. Nasunięcie zaznacza się wyraźną poziomą linią biegnącą w poprzek stromych zboczy skalnych, oddzielającą położone wyżej, starsze wiekiem, ciemne, szaro-zielone lub fioletowo-czerwone skały Grupy Verrucano od położonych niżej, młodszych, jaśniejszych wapieni i skał fliszu. Escher von der Linth potwierdził młodszy wiek niżej położonych skał i w połowie XIX w. pisał o „kolosalnym nasunięciu”. Jednak później zaczął wątpić w swoje tłumaczenia, wysuwając teorię podwójnego fałdowania, która pogwałcała prawa geometrii i mechaniki.
Był także pionierem geologii glacjalnej. Badał przemieszczanie się lodowców w epoce lodowcowej i jako jeden z pierwszych podkreślił wpływ erozji na powstawanie dolin.
Sporządził również liczne ekspertyzy w kontekście wielkich projektów inżynieryjnych, m.in. dla budowy tunelu Gotarda.