W 1930 objął oddział wewnętrzny szpitala Przemienienia Pańskiego na warszawskiej Pradze.

W 1937, pracując jako docent na Uniwersytecie Józefa Piłsudskiego, był pośrednikiem w kontaktach między rządowym Obozem Zjednoczenia Narodowego a dwoma rywalizującymi ze sobą nielegalnymi polskimi ugrupowaniami faszystowskimi: Falangą i Obozem Narodowo-Radykalnym ABC.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej został dyrektorem Szpitala Przemienienia Pańskiego. W nocy z 7 na 8 września, po kolejnym bombardowaniu budynków szpitala, zarządził ewakuację do budynków przy ul. Sierakowskiego.

Szpital pod dyrekcją Zdzisława Michalskiego usytuowany został w VI Obwodzie Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. Tutaj trafili dwaj ranni żołnierze AK uczestnicy zamachu na Franza Kutscherę. Również w Szpitalu Przemienienia w czasie okupacji działało tajne nauczanie studentów "Szkoły Zaorskiego". Po wybuchu powstania warszawskiego Michalski wraz z personelem pozostał w szpitalu i ponownie dokonał ewakuacji, na ulicę Boremlowską 6/12. Od września 1944 mieścił się tu Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego zwany "Akademią Boremlowską".