Dopiero od 1872 konferencje generalne Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich popierają regularnie osoby, którym przydaje się ten właśnie tytuł.
W różnych okresach tytuł ów przysługiwał też dodatkowym osobom, znajdującym się poza wszystkimi wymienionymi wyżej gremiami i stanowiskami. Uznawany bywa za odzwierciedlenie jednej z najbardziej wyróżniających się na tle innych wyznań chrześcijańskich doktryny mormońskiej, mianowicie wiary w ciągłość objawienia.
Jakkolwiek każdy z członów tego wyrażenia ma odrębne, samodzielne znaczenie w mormońskiej teologii, opisywany termin używany jest zwyczajowo w całości. Prorok jest zatem uważany za Bożego rzecznika na ziemi. Widzący posiada szczególny dar duchowego widzenia. Objawiciel natomiast ujawnia, z Bożą pomocą, rzeczy wcześniej nieznane.
Tytuł proroka, widzącego i objawiciela osadzony jest w pismach świętych wchodzących w skład kanonu tej tradycji religijnej, mianowicie w Księdze Mormona oraz w Naukach i Przymierzach. Wskazuje się przy tym na jego konotacje biblijne.