Jan Namitkiewicz (ur. w 1880 w Lublinie, zm. 11 kwietnia 1958 w Łodzi) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego, adwokat, profesor nauk prawnych. Wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Łódzkiego.
Życiorys Urodził się w Lublinie jako syn notariusza. W 1904 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Kilka lat później uzyskał we Francji stopień doktora prawa. Po marcu 1919 został mianowany profesorem zwyczajnym.
Był adwokatem, a następnie sędzią sądu apelacyjnego i Sądu Najwyższego. Był również sędzią w Mieszanym Trybunale Rozjemczym Polsko-Niemieckim w Paryżu, a także w Górnośląskim Trybunale Rozjemczym. Wykładał na Uniwersytecie Warszawskim (m.in. prawo handlowe) i Uniwersytecie Łódzkim. Pełnił funkcję pełnomocnika rządu na Kongresach Prawa Morskiego w Brukseli oraz na Kongresach Prawa Wekslowego i Czekowego w Genewie.
Publikował w „Gazecie Sądowej Warszawskiej”, „Przeglądzie Notarialnym”, „Demokratycznym Przeglądzie Prawniczym” oraz „Państwie i Prawie”.
Zmarł 11 kwietnia 1958 w Łodzi.