Wiadukt kolejowy nad ul. Władysława Kunickiego w Lublinie – wiadukt kolejowy w przebiegu linii kolejowych nr 7 i nr 67 o znaczeniu państwowym. Stanowi on także przejście nadziemne nad ul. Kunickiego, a także dojście do peronu IV stacji Lublin Główny, po południowo-wschodniej stronie wiaduktu znajduje się taras widokowy. W tunelu podwieszona jest trakcja trolejbusowa. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków pod nr rej.: A/902 z 31.07.2008.
Lokalizacja Wiadukt znajduje się w bezpośredniej okolicy stacji Lublin Główny, nad ulicą Kunickiego.
Historia Plany budowy W latach 90. XIX wieku linia kolejowa nr 7 została przedłużona do Chełma, co spowodowało konieczność przeprowadzenia torów, które przecinały ul. Kunickiego. Prace projektowe nad wiaduktem rozpoczęto w 1911 roku, 4 lata później przystąpiono do wykopów, jednak ze względu na trwającą wtedy I wojnę światową wykopy zasypano. Ze względu na przypuszczalną tajemnicę wojskową projekty zostały zniszczone i nigdy już ich nie odnaleziono. Wrócono do koncepcji budowy tunelu pod torami w roku 1925, na dotychczasowym „przejeździe śmierci" w ciągu ówczesnej ul. Bychawskiej. Prace projektowe powierzono spółce Paszkowski, Próchnicki i S-ka. Budowa i początkowe problemy Odbioru obiektu dokonano 2 października 1928r. Od tamtego czasu dzielnicę Dziesiąta nazywano „Za Tunelem".