Długouch (Otonycteris) – rodzaj ssaków z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).

Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje dwa żyjące współcześnie gatunki występujące w północnej Afryce, na Półwyspie Arabskim oraz w zachodnio-południowej i południowej Azji.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 57–86 mm, długość ogona 40–65 mm, długość ucha 30–43,4 mm, długość tylnej stopy 9–14 mm, długość przedramienia 50–70 mm; masa ciała 18–19 g.

Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1859 roku niemiecki zoolog Wilhelm Peters w artykule zatytułowanym Nowe wkłady w wiedzę o nietoperzach, opublikowanym w czasopiśmie „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) długouch pustynny (O. hemprichii).

Etymologia Otonycteris: ous, ωτος ōtos ‘ucho’; νυκτερις nukteris, νυκτεριδος nukteridos ‘nietoperz’.

Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki: Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa Podgatunki Rozmieszczenie geograficzne Podstawowe wymiaryDC – długość ciała; DO – długość ogona (bez ogona); DP – długość przedramienia;