Po wojnie władze sowieckie traktowały ją jako nieprawomyślną, w związku z czym nie mogła dostać pracy na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym. W latach 1947–1950 kursowała między Leningradem a Pietrozawodskiem, gdzie była adiunktem na Wydziale Literatury na Uniwersytecie Karelo-Fińskim. Dopiero pod koniec życia zyskała oficjalne uznanie władz. W 1988 została laureatką Nagrody Państwowej ZSRR. Była publikowana nie tylko w kraju, ale także na Zachodzie. Zmarła 17 lipca 1990.
Twórczość W 1932 napisała powieść detektywistyczną dla młodzieży Agencja Pinkertona ().
W swoich pracach literaturoznawczych zrezygnowała z opozycji między badaniami strukturalnymi i historycznymi, zwracając się ku historyzmowi rozumianemu w sposób nowatorski jako zainteresowanie wzajemnym stosunkiem pomiędzy historycznym badaniem literatury (na tle uwarunkowań i związków z życiem społecznym) i analizą struktury utworu.
Swoją autorefleksję pisarską przedstawiła w formie prozy eseistycznej wydanej jako Człowiek za biurkiem (, 1989).
Odznaczenia W czerwcu 1943 została odznaczona Medalem „Za obronę Leningradu”, a w otrzymała 1988 Nagrodę Państwową ZSRR.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Odessie Kategoria:Pisarze rosyjskojęzyczni Kategoria:Rosyjscy literaturoznawcy Kategoria:Rosyjscy prozaicy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1990