W latach 1955–1967 była starszą redaktorką w wydawnictwie „Biełaruś”. W latach 1967–1974 pełniła funkcję współpracownicy literackiej w czasopiśmie „Połymia”. Pracę literacką rozpoczęła w 1946 roku. Występowała jako prozaiczka, krytyczka, literaturoznawczyni. Jej pierwsze utwory zostały wydane drukiem, według różnych źródeł, w roku 1946 lub 1953.
W 1956 roku wydawała monografię badawczą Ciotka (Ałaiza Paszkiewicz), w 1959 roku – szkic krytyczno-biograficzny Chwiados Szynkler. Jest autorką utworów dla dzieci (zbiór opowiadań Kalibry, 1960, opowieść Sini bor, 1972; zbiór opowiadań i bajek Isci u razwiedku, 1989). W opowieściach Na strunach bury (1966) i Stanu piesniaj (1977) pisała o życiu i twórczości Ałaizy Paszkiewicz. W opowieściach Na druhoj zimie wajny (1966), Siarod noczy (1968), powieściach Iskry u papialiszczy (1969), Suzorje Wialikaj Miadzwiedzicy (1980), zbiorze prozy Mnie treba jechać (1974) głównym tematem była II wojna światowa. W opowieściach Miera czasu (1962), Ekzamien (1963) i Wauczki (1972) poruszała aktualne problemy współczesności. Napisała także książkę humoru i satyry „Kwatera Nr 3” (1961).