Wywierały one ponoć dużo silniejsze wrażenie, niż tego samego typu ulotki wręczane w innych okolicznościach.
Po III powstaniu śląskim i przyłączeniu części Śląska do Polski Ligoniowie przenieśli się do Katowic.
W pierwszych dniach września 1939 Ligoniowie, ostrzegani przed planowanym aresztowaniem, wyjechali do Warszawy, gdzie mieszkała jedna z córek. Ligoń wkrótce ruszył dalej do Lublina, później przez Chełm, Łuck, Tarnopol na Węgry, a Ligoniowa pozostała w oblężonej Warszawie. Stamtąd powróciła na Śląsk, ale nie do własnego domu, gdyż ten został skonfiskowany przez Niemców (mieszkał w nim działacz NSDAP Erich Klementi). W korespondencji ze Stanisławem utrzymywała, że zamieszkała na Śląsku (z pewnością, by nie martwić pozostającego na emigracji męża), w rzeczywistości jednak zamieszkała najpierw u obcych ludzi w Sosnowcu, a potem u swatów w Sulejówku. Przez cały czas, korespondując z mężem, musiała uważać na śledzących rodzinę Niemców i adresować listy na inne nazwiska, on sam podpisywał się np. „Wasza ciocia Karolina” lub „Mania i Romek”.
Po wojnie wróciła na Śląsk, ale nie do rodzinnego domu, gdyż ten najpierw ograbiony przez niemieckiego lokatora, a potem zalany wodą przez szabrowników, nie nadawał się do zamieszkania. Z mężem spotkała się dopiero w 1946.