Mieli trójkę dzieci: synów Józefa i Ryszarda oraz córkę Marię.
W okresie międzywojennym była instruktorką Młodzieży Powstańczej, Młodych Polek, harcerzy, młodzieży zorganizowanej w Związku Strzeleckim, a także członkinią Związku Strzeleckiego. W czasie wielkiego kryzysu pomagała w znalezieniu pracy bezrobotnym i byłym powstańcom. Doprowadziła do likwidacji lepianek pomiędzy Szopienicami a Sosnowcem – osiedla skrajnej biedy. Jedenaście rodzin otrzymało wówczas nowe mieszkania.
W 1938 została komendantką Przysposobienia Wojskowego Kobiet w Szopienicach. Odbyła odpowiednie szkolenie, przygotowujące kobiety na wypadek wojny.
II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej, w obawie przed aresztowaniem, wraz z mężem, dziećmi i rodzicami, opuściła Szopienice i rozpoczęła tułaczkę. Zamieszkała we Lwowie.
Po powrocie na Śląsk została aresztowana przez gestapo. To właśnie w aktach personalnych gestapo obdarzono ją przydomkiem „szopienicka królowa Polski”. Przebywała w mysłowickim obozie pracy dla „gorliwych Polaków”. Była sprzątaczką w niemieckim urzędzie. Zauważywszy spisy Polaków, którzy mieli być wywiezieni do obozów koncentracyjnych, wykradła je, by przekazać polskim działaczom. Działała w konspiracyjnej Organizacji Orła Białego, podobnie jak w czasie powstań była kurierką i łączniczką.