Pająki te nie wykorzystują przędzy do chwytania ofiar, a jedynie do zwisania i budowy kokonów jajowych. Wyspecjalizowane są w polowaniu na inne pająki i potrafią pochwycić ofiarę swoich rozmiarów. Do wykrywania ofiary służą im powolne, koliste ruchy najdłuższej, pierwszej pary odnóży. Gdy wejdą w kontakt z pająkiem, wydłużone szczękoczułki są błyskawicznie prostowane do przodu i ofiara nadziewa się na nie. Później jeden szczękoczułek obniża się, a drugi pozostaje wyciągnięty z ofiarą nabitą na jego pazur jadowy. Dopiero gdy ta przestanie się poruszać, obniżana jest ku otworowi gębowemu.
W trakcie zalotów obie płcie strydulują. W czasie kopulacji partnerzy zwróceni są ku sobie brzusznymi stronami ciała, ale przodami ciała w przeciwnych kierunkach. Samica nosi ze sobą kokon za pomocą trzeciej pary odnóży do czasu wylęgu młodych.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 2018 roku przez Hannę M. Wood i Nikolaja Scharffa. Wcześniej odpowiadający mu klad klasyfikowany był w obrębie rodzaju Eriauchenius, jako grupa gatunków Eriauchenius gracilicollis, a jego opis podała Wood w 2008 roku.