W pierwszej części esejów Trinh krytykuje tradycję filmu dokumentalnego i jego zwodnicze praktyki. Twierdzi, że filmy dokumentalne o krajach Trzeciego Świata istnieją po to, by propagować subiektywną prawdę pierwszego świata. Film stawia dokumentalistów przeciwko rozmówcom, tworząc dynamikę władzy, w której ci ostatni są uzależniani od pierwszych, jeśli chcą, żeby ich głos był słyszalny. Często orientalizm i patriarchat zdają się być tuszowane w filmach dokumentalnych, mimo tego, że są w nich obecne.

W drugiej części esejów Trinh pyta innych teoretyków i artystów o ograniczenie wielokrotnie marginalizowanego tematu do pewnych kategorii. Uważa, że badani w przestrzeni pełnoekranowej powinni być w stanie tworzyć nowe sposoby myślenia bez recyrkulacji wcześniejszych pozycji władzy. W tej przestrzeni krytyk Trzeciego Świata jest jednocześnie częścią i zewnętrznym obserwatorem kultury. Praca Trinh odpowiada na pytanie, jak tworzyć bez rozpowszechniania dominującej ideologii.

W trzeciej części esejów autorka opowiada się za niebinarną opozycją polityki wobec dominującej ideologii.