Jej włączenie do „Wenus” narracji pominiętych w Lose Your Mother, z zastrzeżeniem, że narracje te wykraczają poza granice archiwum, prowadzi do koncepcji powściągliwości narracyjnej, „odmowy wypełnienia luk i zamknięcia”. Podczas gdy ona odkopuje archiwum historyczne, próbując zrozumieć możliwości podmiotowości czarnego niewolnika (in Scenes of Subjection), możliwości afrykańskiej społeczności diasporycznej (w Lose Your Mother), pytanie, które zadała w swoim artykule „Wenus w dwóch aktach” "służy jako naczelna zasada i lekcja na temat metody archiwalnej:" Jeśli nie wystarczy już ujawnić skandalu, to jak można wygenerować inny zestaw opisów z tego archiwum? "
Ziemie obiecane Czarni ludzie w diasporze, nie znając przeszłości, próbują wyobrazić sobie przeszłość, która w niczym nie przypomina trudnej teraźniejszości zaplątanej w morderstwo, upokorzenie i uwięzienie. Takie wyobrażenia obejmują przedkolonialną erę królów i królowych. Rastafarianie wyobrażają sobie coś w rodzaju repliki takiej przeszłości w przyszłości z wezwaniami do upadku Babilonu i powrotu do Ziemi Obiecanej. Hartman wyjaśnia: „Spadkobiercy niewolników chcieli przeszłości, z której mogliby być dumni, więc wygodnie zapomnieli o różnicach między władcami a rządzonymi i zamknęli oczy na niewolę w Afryce.