Janusz Wilczyński (ur. 27 sierpnia 1938 w Gnieźnie, zm. 22 października 2015 w Warszawie) – polski fizyk eksperymentator, profesor doktor habilitowany, specjalista w dziedzinie fizyki jądrowej.
Życiorys zawodowy Janusz Wilczyński ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1961. W tym samym roku rozpoczął pracę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ. W latach 1962–1966 przebywał na stażu naukowym w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych (ZIBJ) w Dubnej. Pracę doktorską obronił w 1967 na podstawie rozprawy pt. „O mechanizmie reakcji przekazu protonu”. W 1967 rozpoczął pracę w Instytucie Fizyki Jądrowej w Krakowie. Lata 1967–1971 to kolejny staż naukowy w ZIBJ, a następnie (1972–1974) 1,5-roczny staż w Instytucie Nielsa Bohra w Kopenhadze. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1976 na podstawie rozprawy „Makroskopowe aspekty mechanizmu zderzeń ciężkich jonów z jądrami atomowymi.”. W 1980 rozpoczął pracę w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku. W 1981 uzyskał tytuł naukowy profesora. Profesor Wilczyński był zapraszany i prowadził prace badawcze w wielu znanych ośrodkach badawczych na świecie: Institut de physique nucléaire w Orsay (1976), Kernfysisch Versneller Instituut GroningenKernfysisch Versneller Instituut Groningen.