Niemniej żadne kościelne stanowisko, z wyjątkiem wspomnianego wcześniej przewodniczącego patriarchy, nie było w nim nigdy jednoznacznie zarezerwowane dla któregokolwiek z członków rodziny Smithów. Sukcesja w tej największej mormońskiej denominacji opiera się nade wszystko na wypracowanych w ciągu kilku pierwszych dekad procedurach.

W Społeczności Chrystusa natomiast, do 2001 znanej pod nazwą Zreorganizowanego Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, proces sukcesji prezydenckiej przez wiele lat był ściśle związany z rodziną Smithów. Zakładano, że każdy kolejny przywódca tej wspólnoty religijnej powinien był potomkiem Josepha Smitha juniora w linii prostej. Założenie to, osadzone w szacunku, jakim w kulturze mormońskiej darzy się rodowód, wkrótce zostało przekute w zasadę. Jeden z wczesnych przywódców Zreorganizowanego Kościoła, Jason W. Brigg, twierdził wprost, że kolejny przywódca winien wywodzić się z „nasienia Josepha”. Lojalność wobec „pierwszej rodziny” pozwoliła nowo powstałej grupie wypełnić lukę spowodowaną śmiercią Josepha juniora w 1844. Pomogła jej również rozwiązać problem sukcesji apostolskiej oraz złagodzić kryzys tożsamości wywołany przez migrację zdecydowanej większości mormonów na zachód, na tereny dzisiejszego stanu Utah.