Brał udział w powstaniu listopadowym, w lutym 1831 otrzymał awans do stopnia majora oraz Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari. Przydzielony został do korpusu generała Józefa Dwernickiego i był szefem jego sztabu. Uczestniczył w wyprawie wołyńskiej, a następnie przedostał się do Warszawy, awansowany do stopnia podpułkownika i odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari. Dostał przeniesienie do załogi twierdzy Modlin i po jej kapitulacji powrócił do Warszawy.

W 1835 został zatrudniony jako inżynier województwa mazowieckiego, a w latach 1839–1841 był inżynierem obwodu stanisławowskiego.

Żonaty z Weroniką z d. Jarocka, z którą miał czwórkę dzieci: Feliksa, Joannę Mariannę, Feliksę i Mariana. Zmarł w Warszawie dnia 14 stycznia 1873 i pochowany został w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Powązkowskim.

Upamiętnienie Uchwałą nr IX/69/24 Rady Miejskiej w Ożarowie Mazowieckim drodze bez nazwy w Broniszach została nadana nazwa „płk Feliksa Szymanowskiego”.

Przypisy

Bibliografia