W 1912 na podstawie pracy z zakresu mineralogii zdobył tytuł doktora mineralogii i geognozji na Uniwersytecie Petersburskim.
Na Uniwersytecie Warszawskim był najpierw laborantem mineralogii, a następnie w latach 1899–1912 kustoszem gabinetu mineralogicznego. Należał do grona założycieli i wykładowców Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie (1905–1906)Dziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, s.74 Podkarpacka BC – wersja elektroniczna. W tym czasie uczył w warszawskich szkołach prywatnych i wykładał na rozmaitych kursach. W tym okresie wyjeżdżał kilkakrotnie na studia za granicę, zwiedzając m.in. góry Europy Środkowej i Półwyspu Skandynawskiego. W roku 1912 został powołany na katedrę chemii Uniwersytetu Lwowskiego, na którym w następnym roku uzyskał tytuł profesorski. W latach 1935–1939 zajmował katedrę mineralogii Uniwersytetu Warszawskiego.