Z meldunku sporządzonego 12 czerwca 1921 przez ówczesnego pułkownika Sztabu Generalnego Stanisława Dowoyno-Sołłohuba do ministra spraw wojskowych wynika, że w tym czasie w obozie łańcuckim przebywało 2668 ludzi, w tym 192 kobiety i 60 dzieci, z których około 25% pochodziło z terenów przyłączonych do Polski na podstawie traktatu ryskiego, a komendant obozu – major Peszkowski „doskonale orientuje się w sprawach ukraińskich, postępuje zawsze taktownie, utrzymując również internowanych w należytej karności”.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 214. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pp.
Następnie został przeniesiony do 55 Pułku Piechoty w Lesznie i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nisko na stanowisko komendanta. 11 października 1923 został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X. Następnie został przeniesiony do 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy III batalionu. W lutym 1927 został przydzielony z 17 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sambor na stanowisko komendanta. W lipcu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łańcut na stanowisko komendanta.