Pracowała przy tworzeniu sieci szkół zawodowych i spółdzielni pracowniczych na obszarach wiejskich, aby poszerzyć możliwości zatrudnienia kobiet. Opowiadała się również za edukowaniem prostytutek, by mogły znaleźć inną pracę i funkcjonować w społeczeństwie, a nie były marginalizowane. Walczyła na rzecz uznania praw kobiet w konstytucji rumuńskiej, przyjętej w 1923 r. Wstąpiła do Narodowej Partii Chłopskiej i w 1929 r., kiedy po raz pierwszy dopuszczono kobiety do startu w wyborach samorządowych, zgłosiła swoją kandydaturę na radną Bukaresztu. Obok Calypso Botez i Alexandriny Cantacuzino została jedną z pierwszych sześciu kobiet wybranych do rady miejskiej.
Podczas wielkiego kryzysu lat trzydziestych XX wieku w Rumunii została przyjęta nowa konstytucja, która niemal całkowicie zrównała kobiety w prawach z mężczyznami. Równocześnie jednak rząd rozpoczął kampanię mającą na celu ograniczenie możliwości wykonywania pracy lub pobierania świadczeń socjalnych przez kobiety. Gdy naziści doszli do władzy w Niemczech, Negruzzi występowała przeciwko wojnie i stała się aktywną antyfaszystką. W 1935 r. utworzyła Grupę Prawników Demokratów, by walczyć z rozprzestrzenianiem się faszyzmu.