Labrum (łac. dosł. „brzeg, krawędź”) – w starożytności basen na wodę lub inne duże naczynie mające różne znaczenia i rozmaite zastosowanie. mały|Granitowe labrum z rzymskich term w dolnoegipskim Athribis mały|Nisza z labrum w caldarium starszych term pompejańskich Charakterystyczne dla kultury starożytnego Rzymu, zwykle miało kształt krągły bądź wydłużony o zaoblonych ścianach (niekiedy w postaci podłużnej wanny), z krawędzią wywiniętą na zewnątrz. Najczęściej sporządzane z kamienia (marmur, porfir, granit), wypalanej gliny (terakota) lub metalu (brąz), służyło kilku różnym celom.
Nazwą tą (pochodzącą od lavabrum) określano przede wszystkim rodzaj typowego dla wyposażenia term basenu – szeroką i płaską misę na wodę, którą w caldarium polewano się korzystając z gorącej łaźniMała encyklopedia kultury antycznej A–Z, dz. cyt., s. 401., oczyszczając przy tym ciało z osadów i potu przy pomocy skrobaczki (strigilis). Dokładniejsze wskazania dotyczące usytuowania w architekturze term tego obiektu, wykonywanego ozdobnie z brązu albo marmuru, podaje Witruwiusz (De architectura V 10,4). Na ogół niezdobione, zazwyczaj usytuowane było w północnej części caldarium, w niszy nakrytej półkolistą kopułą ze zdobieniami. Kolista misa labrum odkrytego w tzw.