Walki pod Baranowiczami Wypad w marcu 1919 thumb|Dowództwo ochotniczego oddziału braci Dąbrowskich - luty 1919. Siedzą (od lewej): mjr Władysław Dąbrowski, rtm Jerzy Dąbrowski. 13 marca dowódca Dywizji Litewsko-Białoruskiej gen. Stanisław Szeptycki rozkazał grupie jazdy kpt. Jerzego Dąbrowskiego w składzie dwóch szwadronów 13 pułku ułanów, szwadronu zbiorczego 10 pułku ułanów i szwadronu 3 pułku ułanów wykonać rajd (zagon) na tyły przeciwnika w rejon Baranowicz. Grupa przeszła lasami i 15 marca uszkodziła tor kolejowy pod Horodziejem. Następnego dnia wieczorem polscy ułani zajęli stację i miasteczko Sieniawkę, zdobywając przy tym pociąg wojskowy. Jednocześnie szwadron techniczny zniszczył mosty, przerywając ruch na odcinku Baranowicze – Łuniniec. Wieczorem 16 marca pułk osiągnął Horodyszcze, a po odpoczynku nocnym rozpoczął marsz na Nową Mysz. Stąd zaatakował Baranowicze i zdobył je. Atak i zdobycie stacji kolejowej wywołało panikę i zamieszanie na tyłach sowieckich wojsk. 20 marca polska grupa wypadowa wróciła nad Szczarę. Komunikat prasowy Sztabu Generalnego z 19 marca 1919 donosił:
Walki grupy płk.