W testamencie z 30 września 1939 roku fundator życzył sobie, by zwłoki jego zostały pochowane pod tą świątynią, co się też stało, ale dopiero w 60 lat po jego śmierci.
Świątynia powstała jako mała jednonawowa budowla z węższym i niższym prezbiterium, od którego odchodziły dwie wnęki na kaplice oraz małą, również niższą od nawy, kruchtą. Na dwuspadowym, pokrytym dachówką dachu znajdowała się okazała wieżyczka na sygnaturkę. Na chórze była umieszczona fisharmonia, natomiast w nawie – dwa rzędy ławek. We wnękach zewnętrznych znajdowały się metalowe figury Matki Boskiej i Jezusa.
W 1975 roku biskup Jan Zaręba utworzył przy świątyni ośrodek duszpasterski z księdzem administratorem – Zdzisławem Ossowskim, parafia została zatwierdzona w dniu 3 maja 1981 roku, czyli w uroczystość Matki Bożej Królowej Polski.
W 1989 roku rozpoczęto rozbudowę świątyni według projektu inżynier architekt Małgorzaty Porowskiej – Leśniak. Dotychczasowa nawa została przekształcona w prezbiterium i dobudowana do niego została nowa nawa, ołtarz główny został umieszczony na miejscu dawnej kaplicy grobowej. Dawne prezbiterium zostało przekształcone na zakrystię, z kolei kruchta na kaplicę przedpogrzebową. Na nowo zostało urządzone wnętrze świątyni.