W 1964 zaangażował się w opozycyjny ruch Acção Socialista Portuguesa, który przekształcił się w Partię Socjalistyczną. Należał do ruchu Comité para a Defesa das Liberdades em Portugal. Po rewolucji goździków odpowiadał za przyjęcie Portugalii do UNESCO, był zastępcą szefa misji przy tej organizacji. Od 1974 do 1979 pełnił funkcję ambasadora we Francji. Zasiadał w Zgromadzeniu Republiki III i IV kadencji. Od 9 czerwca 1983 do 6 listopada 1985 zajmował stanowisko ministra kultury w trzecim rządzie Mária Soaresa. Od 1 stycznia 1986 do 13 września 1987 był posłem do Parlamentu Europejskiego w ramach delegacji krajowej, w 1987 i 1989 uzyskiwał mandat eurodeputowanego w wyborach powszechnych, wykonując go do 1994. Przystąpił do frakcji socjalistycznej, należał m.in. do Komisji ds. Młodzieży, Kultury, Edukacji, Informacji i Sportu oraz Komisji ds. Transportu i Turystyki. W późniejszych latach był dyrektorem centrum kulturalnego fundacji Fundação Calouste Gulbenkian w Paryżu

Odznaczenia Wyróżniono go m.in.