Przed I i II powstaniem śląskim organizowała szkolenia sanitarne dla kobiecych oddziałów POW. Kursy te odbywały się w domu Rożanowiczów. Przechowywano tam również powstańczą broń i sztandary. W trakcie walk Rożanowiczowa pełniła służbę sanitarną, a także dbała o aprowizację oddziałów powstańczych.
Choć ani ona, ani mąż, nie mogli wziąć udział w plebiscycie, oboje zaangażowali się w akcję plebiscytową. Maria przemawiała na wiecach organizowanych dla polskich kobiet. Spotkania, podczas których mówiła o obowiązku wszystkich rodaków do pracy na rzecz Ojczyzny, nierzadko kończyły się interwencjami niemieckich bojówkarzy. W marcu 1921 włączyła się w akcję szukania i przygotowywania zakwaterowania dla polskich Ślązaków z Westfalii – tzw. emigrantów – którzy mieli przyjechać na głosowanie. W dniu głosowania, z opaską Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, czuwała nad jego przebiegiem.
W okresie międzywojennym działała w Związku Obrony Kresów Wschodnich oraz w Zarządzie Przysposobienia Wojskowego Kobiet.
W czasie II wojny światowej Rożanowiczowa została pozbawiona dobytku i mieszkania. Poświęcała się akcji charytatywnej prowadzonej w Katowicach, zainicjowanej przez polskich księży.
Po wojnie należała do Polskiego Związku Zachodniego oraz Związku Weteranów Powstań Śląskich, a od 1951 również do ZBoWiD-u.