W 1813 wraz z wycofującymi się wojskami Wielkiej Armii przedostał się do Niemiec i objął stanowisko komendanta inżynierów w Magdeburgu biorąc udział w jego obronie w czasie oblężenie w 1813–1814.
W 1815 powrócił do kraju, w styczniu otrzymał awans do stopnia majora a w czerwcu otrzymał stopień podpułkownika i objął stanowisko szefa Biura Topograficznego. W 1820 z powodu utraty słuchu został przeniesiony do kompanii weteranów i otrzymał awans do stopnia pułkownika. W 1827 został nagrodzony brylantowym pierścieniem a w 1830 otrzymał Znak Honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby.
Nie brał udziału w powstaniu listopadowym z powodu podeszłego wieku jak i stanu zdrowia. W 1835 przeszedł na emeryturę. W 1836 otrzymał tytuł szlachecki z herbem Krzyżowiec.
Żonaty był z Józefą Czekajską z którą miał czwórkę dzieci: Józefa, Marią Magdaleną, Mikołaja i Teodor. W ostatnich latach życia utracił również wzrok i był dotknięty paraliżem, zmarł w Warszawie dnia 24 maja 1847 i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 9-1-2). mały|Grób Mikołaja Rougeta na Cmentarzu Powążkowskim Przypisy
Twórczość Był autorem podręczników: