Zdaniem Roberta Hama z magazynu Paste Awake to „bardzo dobry album, nie sprawiający jednak wrażenia ewolucji Hansena czy jego muzyki”. Jest on łatwo rozpoznawalny dla fanów artysty dzięki downtempowym beatom, brzmieniu syntezatorów i precyzyjnie zestawionym liniom melodycznym gitary i basu. Julianna Reed ze Sputnikmusic również zwróciła uwagę na linię melodyczną gitary prowadzącej, wspieranej przez charakterystyczną grę syntezatorów. Album określiła jako „worek starych sztuczek, które potrzebowały czasu, by je odpowiednio wypielęgnować. To płyta skupiona na sobie, ale pozwalająca też na odrobinę luzu”.
Kolejnym recenzentem, który również dostrzegł wpływ Zaca Browna i Rory’ego O’Connora na muzykę albumu, jest Josh Suntharasivam z magazynu Drowned in Sound. Zauważył jednak, że Awake sprawia wrażenie, jakby ciągle tkwił „pomiędzy reminiscencją a rzeczywistym doświadczeniem”; niektóre utwory (zwłaszcza „L” i „See”) nawiązują do przeszłości, podczas gdy inne (jak „Montana”) stanowią krok w przyszłość prezentując nowe, bardziej rockowe brzmienie.