Został awansowany na stopień podpułkownika w korpusie sztabu generalnego (piechoty, strzelców i pionierów) z dniem 1 listopada 1876•. Od tego czasu był oficerem 45 pułku piechoty ze sztabem w Brünn oraz z komandem rezerwy i stacją okręgu uzupełnień w Sanoku (tj. nieopodal rodzinnych stron Gniewoszów). W sierpniu 1878 został mianowany rezerwowym komendantem 10 pułku piechoty ze sztabem w Jarosławiu, a od około 1879 w Przemyślu. Został awansowany na stopień pułkownika z dniem 15 listopada 1879•. Od października 1880 był komendantem 20 pułku piechoty ze sztabem w Olmütz oraz komandem rezerwy i okręgu uzupełniającego w Nowym Sączu•. Na własną prośbę i po uzyskaniu wyników superarbitrażu w marcu 1882 jako inwalida został przeniesiony w stan spoczynku, zaś ogłoszono wówczas oficjalnie wyrazy najwyższego zadowolenia w uznaniu jego stale wyśmienitej służby, wypróbowanej tak w czasie pokoju jak i w obliczu wroga••.
Po odejściu z czynnej służby wojskowej na emeryturę jako pozasłużbowy pułkownik od około 1882 zamieszkiwał w Wiedniu (był tam także jego brat, gen.-mjr Zygmunt Gniewosz, który również zakończył służbę w armii). Od około 1885 do kresu życia przebywał w rodzinnych Nowosielcach-Gniewosz (Zygmunt początkowo też)••••••••••.