jego środkową część zajmują: portyk, hall i kolisty salon wysoki na dwie kondygnacje. Od wschodu znajdują się pomieszczenia w trzech traktach, w tym: owalna klatka stykająca się z hallem i również owalny gabinet na południowo – wschodnim narożniku budynku. Od zachodu układ jest dwutraktowy: przylegający do hallu duży pokój z półkolistą wnęką, za którym Kubicki umieścił „gospodarczą” klatkę schodową i od południa duży, trójokienny salon. Na piętrze pokoje „frontowe” oddzielone są od „ogrodowych” sklepionym korytarzem łączącym obie klatki schodowe. Najbardziej reprezentacyjne wnętrze otrzymał salon. Jego ściany rozdzielają półkoliste wnęki umieszczone na przemian z płycinami zawierającymi malowidła w stiukowych obramieniach. W poziomie piętra salon doświetlony jest półkolistymi oknami zawartymi w czymś w rodzaju tamburu wspartego na belkowaniu i kroksztynowym gzymsie. Ponad bębnem nie ma jednak kopuły, tylko sklepienie zwierciadlane o szerokiej fasecie wypełnionej stiukową kratą. Zabytkowe pomieszczenia są udostępniane do zwiedzaniahttp://www.polskaniezwykla.pl/web/place/10651,bejsce-palac-klasycystyczny-z-1802-r-.html., | data dostępu 2021.03.14, język polski. Wewnątrz oglądać można zdobione m.in. techniką chiaroscuro – owalny salon oraz gabinety.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pałac w Bejscach · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.