Jan Szarowicz (ur. 2 grudnia 1895, tu podano, że urodził się 2 lipca 1895. w Lovis, zm. 17–21 kwietnia 1940 w Kalininie) – starszy przodownik Policji Województwa Śląskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 2 grudnia 1895 w Lovis, w ówczesnym Kraju Koronym Świętego Stefana, w rodzinie Stanisława i Wiktorii z Gąsiorów. Był starszym bratem Józefa (1898–1940), legionisty, funkcjonariusza Policji Województwa Śląskiego, zamordowanego w Kalininie.

21 sierpnia lub we wrześniu 1914 wstąpił do Legionu Śląskiego w Cieszynie. Po złożeniu przysięgi w Mszanie Dolnej, został wcielony do 2. kompanii 3 Pułku Piechoty. Od maja 1915 służył w 2. szwadronie 2 Pułku Ułanów.

Od 1 listopada 1923 służył w Policji Województwa Śląskiego. W latach 1934–1939 był komendantem Posterunku Pogotowia w Komisariacie Bielsko. Na stopień starszego posterunkowego został mianowany 1 maja 1926, a na stopień przodownika 1 stycznia 1928.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Ostaszkowie. Między 17 a 21 kwietnia 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje.